Een perfecte dag om je hoofd in de oven te steken

‘Ga je dood?’ is de reactie die A-dan vaak krijgt wanneer ze mensen vertelt dat ze haar memoires aan het schrijven is. Voor A-dan is het echter een manier om haar verleden beter te leren begrijpen. In haar boek reflecteert ze op haar jeugd, die ze na de scheiding van haar ouders grotendeels in eenzaamheid doorbracht. Eerst thuis, waar haar ouders om de beurt overnachtten in het huis waar ze als gezin woonden, en vaak pas aankwamen als ze al naar bed was en weer weg waren voordat ze opstond, en vervolgens op de kostschool waar ze haar na een paar maanden naartoe stuurden. Als gevolg hiervan is A-dan introspectief, iemand die graag observeert, met een scherp oog voor de details die het leven kleur geven, of juist niet.

A-dan richt zich vooral op de nauwkeurigheid van haar geheugen en besluit daarom de mensen over wie ze schrijft stukken van haar werk te laten lezen om te controleren of het waar is wat ze geschreven heeft. Hierdoor komt ze opnieuw in contact met belangrijke mensen uit haar verleden, zoals oud-klasgenoten en haar ouders, van wie zij vervreemd is geraakt.

In de pers

‘We zijn niet allemaal schrijvers, maar we delen wel allemaal de verwarrende ervaring van het opgroeien. Dit is een verhaal dat diep resoneert en dat zonder moeite taal en culturele grenzen overschrijdt.’ United Daily News

‘Deze roman won de Grand Prize for Fiction tijdens de Taipei International Book Exhibition en geeft de paradox weer tussen geheugen en schrijverschap.’ Central News Agency

‘Met vaart en humor reconstrueert deze roman niet alleen herinneringen aan familie en schooltijd, maar onderzoekt ook de vervaagde lijnen tussen waarheid en fictie in literaire creatie.’ The Liberty Times